Samoća je baki Ruži teža od starosti i bijede
Svjetlost koja se prelama kroz uži dio okna na kojem je podignuta roletna, dopire do svakog ugla sobička, jedine prostorije omanje kućice, u kojoj sem kreveta, par stolica, stola i šporeta u kojem tek po koji žar nagovještava da je, možda dan prije založena, ali da već satima u ložište nije ubačeno ni jedno drvo, ne postoji ništa što bi naslutilo da se u tih dvadesetak kvadrata kreće nešto živo, satkano od duše i tijela.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Tek silueta skupljene starice koja nepomično sjedi na kauču potvrđuje sumnju da to skromno ognjište u selu Vršani, nadomak Bijeljine ima svog stanara.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Prozirne oči starice Ruže Ljubojević nijemo posmatraju stvari oko sebe, zagledana, čas u svijetlost koja dopire kroz prozor kao jedini vremenski orjentir koji joj govori da li je novi dan svanuo ili je sumrak obgrlio njeno selo.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Čas, zagledana u peć u uglu sobe, iz koje se ne čuje damar užarene toplote, nemoćna da dokorača do nje i vrati u život... I sebe i nju... Iz minuta u minut, iz dana u dan, smjenjuju se studen i bolovi u nogama koji joj oduzimaju snagu i volju za korak.
Sa svojih 81 godinu, osjetila je gorčinu života kroz znoj i suze dok je u mlađim danima nadničila po okolnim njivama. Nemajući nikog svog, čak ni poroda, zarađeni komad hljeba i muku sa kojim ga je sebi sticala, nije imala ni sa kim da podijeli sve ove godine.
Poslednjih godina, starost je Ružu uzela pod svoje, pa tako starica svoje dane koje odbrojava do ponovnog rođenja vuče kao što je umorni Solunac nosio sopstvene kosti preko albanske Golgote, u nadi da će ga iza tog zastrasujućeg planinskog masiva sačekati spasenje.
Jedina iskra nade, da nije ostavljena i zaboravljena od svih, Ruža vidi u komsinici Dani koja kad god joj se ukaže prilika pređe staricin kućni prag da priupita za zdravlje, donese joj obrok ili pak, založi vatru. Ali, najteže je kada dođe taj trenutak u kom Dana mora da se vrati svojoj porodici, tad baka Ruža osjeti svu težinu tišine koja izbija iz svakog mrtvog predmeta.
Ponekad, čak, u tom muku ne uspijeva da čuje ni otkucaje sopstvenog srca, kao da se sve stopilo i prelilo u jedno veliko ništa koje životari u jednom sobičku bez struje i vode. Ta četiri zida, što sagradiše dobri ljudi iz sela, čuvaju staricu Ružu Ljubojević od vanjske hladnoće koja, ipak, svojim pipcima uspijeva da dopre do njene postelje.
Jedini imetak, osim životnog sjećanja koje se iz godine u godinu nemilosrdno bori da ne pređe u blijedu sliku zaborava, jeste, nešto malo zemlje koje ne uspijeva da obrađuje i koje joj u ovim poznim godinama više dođu kao briga i teret nego sigurnost, jer zbog parčeta ogoljene oranice, ni zdravstvenu knjižicu ne može da ovjeri.
Svjesna da nema ništa što se može životom dostojnog čovjeka zvati, baki Ruži je preostala samo molitva koju svaki dan niže sa usana ko brojanicu međ' prstima, upućena Gospodu, da na njena umorna i nepokretna pleća ne stavi odveć' težak teret, a koji ne može ponijeti...
Đurđa Jakov
