Biblioteka preporučuje da pročitate...
Malo je reći da su nagrade u današnje vrijeme više nego intrigantno pitanje u javnosti. Prvo, dodjeljuju se u raznim skaradnim kategorijama koje ne pripadaju domenu kulture u širem smislu, već su apsolutni odraz instant ne kulture koja zida oko naših vidika sivu debelu mrenu besmisla! Drugo, ako i govorimo o nekakvoj umjetnosti koja treba da zadrži određeni kriterijum svog njegovanja i napretka, onda se upravo ta javnost pojavljuje iza ćoška da uzdrma integritet pohvale i renomiranosti kojom bi određena nagrada doprinijela da umjetnost, ako ništa drugo, ono makar zadrži određeni prostor u toj istoj javnosti.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Književne nagrade su osobito podobne da se o njima mogu presti razne teorije, mahom političke ili izdavačke prirode, ali evo dva primjera koja pokazuju suprotno, odnosno, koja nam još mogu uliti nadu, da nagrade u umjetnostima, još mogu nešto da znače.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Simptomatično je da je „NIN"-ova nagrada, prošla jedan golemi put borbe da opstane u krugovima vrijednosnih sudova, počev od Kiša koji se prvi disidenski ponio spram nje. I tu nema neistine. To je naprosto odraz vremena i vrijednosnih sudova koji su pomjerljivi, nestatični...
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Knjiga koja je bila najtraženija u protekloj sedmici u Narodnoj biblioteci ,,Filip Višnjić" svakako je povratila ugled ovoj nagradi, a riječ je o romanu „Arzamas" Ivane Dimić.
Njeno dramaturško književno iskustvo omogućilo je da dijaloške dionice između majke i kćeri budu prijemčivije jezgro knjige za čitaoce svih kategorija i interesovanja, dok će one misaone koje ih smjenjuju, biti poslastica ljubiteljima umjetnosti, filosofije, pa i nauke, a odraz su unutrašnjeg svijeta glavne junakinje.
Kontrapunkt njihovog poslagivanja u slojevitu priču jednaku toplu kao i surovu, ostvariće ovaj roman kao zaista pravo osvježenje domaće književne scene, pa ne čudi što ovaj naslov često slušasmo protekle sedmice kao želje čitalaca. U našem fondu naći ćete još i zbirku priča „Mahorka, mastilo i muž" iste autorke.
A evo i jedne preporuke, koja takođe zbori nagradom, ali daleko prestižnijom i još više poljuljanom lobijem svjetskih književnosti, a koja je, recimo, dosta tiha i u našem fondu miruje na polici, iako zaista zaslužuje pažnju kvalitetne literature.
Riječ je o francuskom Nobelovcu Patriku Modijanu i sjajnim naslovima „Mala princeza" i „Dora Bruder". Prva je somnambulni intimni svijet djevojke koja svoje odrastanje u krilu raskalašne majke i bez oca, projektuje na traganje za sopstvenim gnijezdom u liku te iste majke koju bezuspješno traži.
„Dora Bruder" vraća nas u stradanja Jevreja u Drugom ratu, deportacije, u nikad dovoljno dopričanu kolektivnu tugu kroz intimne povjesti. Pisac traganja, Modiano, vratiće vas najdubljim mislima i emocijama kroz svoje kratke romaneskne forme.
Uloga javne biblioteke, svakako je da bude centar informacija, skladištenih kako u knjige u klasičnoj formi tako i u bilo kom drugom obliku u kome informacija kao interesantan podatak može biti prenijeta i upotrijebljena, otuda ovaj mali osvrt na književne nagrade i njihovu poziciju u društvu i na policama, može biti indikativan, da izuzeci čine i uvijek su činili pravu koru vrijednosti.
Jelena Kalajdžija
22° 10°
