Narodna biblioteka "Filip Višnjić" preporučuje...
U ovim vrelim danima, kao da je sredina ljeta, čitaoci su uglavnom u žurnoj potrazi za manje obimnim knjigama, avanturističkih ili ljubavnih tema u okruženju neke egzotične zemlje, ili ljetovanja. I onda se ljetnje čitanje preobraća u imaginarna putovanja sa junacima do datuma kada počinju vaši godišnji odmori.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Evo, otuda jedne egzotične, ne mnogo obimne knjige poezije „Flamenko utopija" Nadije Rebronje, koja je osvojila ne samo domaću već i svjetsku poetsku scenu i onako, sinkretički, kao i sam flamenko uključila, vremenom u sebe i druge umjetnosti.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
U stihovima koji spajaju Andaluziju i Istok, sa jedne strane daleko od konkretnih imagoloških dodira, a sa druge upretenost u intimne svakodnevice čovjeka obretenog ma gdje u svijetu, na razmeđi osame i svjetske, pomalo sumatraističke veze svega na svijetu Rebronja piše nešto između motoa i posvete čitaocu: Ja ne pišem pesme, samo slušam ljude i gradove.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
U ritmu Vendersove „Lisabonske priče" filmski rezovi koji su kratke lirske scene, ove pjesme zatvaraju u posebne sobe poetske figure poput Federika, umetnika fotografa, Hišama, farmaceuta u dvorištu maurske kuće, Lorene, slikarke, na obali reke, Beatris, pesnikinje iz hipi klana peroflauta, Devojke koja se zove Itsaso, što na baskijskom znači more, Paola iu Markosa, na terasi, o modernoj istoriji... i mnogih drugih koji krase naslove ovih neobičnih pjesama, Rebronja poeziji vraća dignitet umjetnosti riječi koju je istanjila blog-poezija, skribomanija i mnoštvo eksperimenata.
Na tragu tradicionalnog posvećenja u riječi, ove se lirske scene mogu čitati uz fado ili uz dovoljno vreo dan da ublaži njegovu zagušljivost. Ako budeš dovoljno tiha, reći će Karim Iris, odsviraću te na gitari/ i nastanićeš se u pukotinama maurske andaluzijske kuće.
Vidjećemo da sobe koje su pjesme u kojima čitamo ove izreske iz života nekog drugog i drugačijeg podneblja, prostori eksterijera i tu je glavna magija riječi koju posjeduje ova talentovana pjesnikinja i kritičarka. Moja andaluzija se ugnezdila/ na vrhu stospratne zgrade/ pokrivamo se mediteranom/ i naslanjamo na alpuharu/ za doručak jedemo mandarine i avokadu/ u čijem hladu/ ničemo/ kažu da na drugim spratovima žive neki drugi ljudi/ o tome niko nikad/ nije puno razmišljao. A iz te Andaluzije sve je muzika četiri zida te guše/ ako na njih zakucaš/ mogu i da sviraju.
Ovih nekoliko stihova pred vama, dovoljni su da vas svojom melodičnošću i egzotičnošću dovedu do Narodne biblioteke. Usput možete slušati kako je poezija prve zbirke ove autorke „Ples morima" bila inspiracija i divnim italijanskim muzičarima:
A za sam kraj dodatni poziv na čitanje neka bude i divna misao Nadije Rebronje iz skorašnjeg intervjua za crnogorski Dan: Revolucije se gase nečitanjem!
