Žarko Petrović iz Donje Trnove majstor za violine
Žarko Petrović (82) starina iz Donje Trnove na Majevici, koji je majstorstvo i ljubav prema kolarsko-stolarskom zanatu, naslijedio od djeda Pavla i oca Rade, iako u poznim godinama, još uvijek se ne rastaje od violine.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
- Ovo je zamorna rabota, jako precizan i opipljiv posao, koji se ne može dugo raditi, po par sati dnevno, priča Žarko, koji ovih dana privodi kraju završne radove na pet violina.Djed Pavle i otac Rado su bili kolari, bavili se stolarskim zanatom, pa je uz njih, i meni miris drveta ušao pod kožu, ali sam relativno kasno počeo izradu namještaja, kreveta, stolica...
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
- Život me vezao za beogradski "Komgrap" gdje sam zaradio i penziju, a prvu violinu sam uradio tek 1979. godine. Bio je to posao iz duše, nisam razmišljao da to komercijalizujem, violine sam radio i poklanjao, a jednu sam uradio za svoju unuku, priča majstor Žarko.
TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA
Iako najkvalitetniji materijali za gudačke instrumente, javor rebraš i smrča, rastu u Bosni i Hercegovini, u ovo vrijeme se teško dolazi do tih materijala za izradu violina.
- Javor je najakustičniji, i daje lijep, topao zvuk, melodičan. A od smrče je donja ploča, podseća Žarko.Violina se sastoji od 54 dela, a za izradu koncertnih violina, potrebno je i do 200 raznoraznih alatki.
- Samouk sam, i radim sa nekim primitivnim alatima ručne izrade, računam, moj najbolji alat su moje ruke...Meni je najvažnije,da uklopim javora i smrču, i da iz tog "braka" izađu lepi, veseli tonovi... Zasviram, tek da isprobam završenu violinu, i ponekad, mada sve rjeđe, kada se nađem u društvu dobrih prijatelja, kaže Žarko, majstor za violine, koji svoje penzionerske dane provodi sa suprugom na porodičnom imanju u živopisnoj Donjoj Trnovi.
21° 10°
